European videoconferencing

Every time when we met, during the last one and a half year, Simon Simonsen and me assured each other that we would use video conferencing as an innovative way to keep in contact. In the European project Vital Rural Area, Simon represents the Danish municipality of Vejen. About twice a year delegates of North East Friesland, Denmark and eleven other international North Sea partners congregate. Regularly, I'm attending, as advisor of the North East Frisian municpalities and of the Department of Economic Affairs of the Province of Fryslân.



From left to right and form top to bottom: Sytze Nauta (Municipality of Achtkarspelen), Marc Crolla, Simon Simonosen (Municipality of Vejen), Gijs van Hesteren and Marcella Jansen (Municipality of Kollumerland). Picture: Kabel Noord.

Meeting more often than twice a year would be preferable, but financial and practical considerations prohibit this. Nevertheless, these meetings are of utmost importance. The Interreg IV-B agency in Viborg demands 'transnationality and knowledge transfer'. Those two items are the most difficult aspects of any international project. Every participating region has its own - sometimes hidden - agenda and its own budget, and it's only human that they prefer to work on these aspects first.
On the other hand, if we want to learn form each other's best practices in Europe, we must try to share our secrets. Therefore, the Interreg Program pays a lot of attention to the international commmunication.

So, how did we solve this problem? The road to hell is paved with good intentions. Simon and me still had not gotten around to executing our promises. For a guy like Marc Crolla though, this was a piece of cake. He organised an international meeting about one of the Vital Rural Area projects, the Frisian Klasseglas project.

Marc has specialised himself in ICT work processes, research and organisation, video communication and transitions in the Health & Education sector. He has a lot of experience in video conferencing. He developed hardware platforms and work protocols for educational institutions and e-Health pilots in Spain and the Netherlands. His proposal was to have an international meeting, using Skype for an effective video conference.

Why skype? This platform is not yet compatible with video protocols like H323 and SIP, the generally accepted and age-old standards for video conferencing. That does not have to be problematic, though. Nowadays, tens of millions of users are connecting via Skype. For multi-point video conferencing, the big break has come with the latest bèta version of Skype 5. It's possible now, to make video connection for more than two users at the same time.

Of course, it's very probable, that the Estonian-Luxembourg company will develop compatibility with other internet protocols in the near future. A long time ago Skype enabled interconnection with mobile and fixed phone numbers, so why not with video protocols like H323? That aside, the platform is very cost effective. Installing Skype is free and if one eventually decides to uninstall it again, no money will have been wasted.

So, last week, we gathered around the virtual conference table. Beetsterzwaag, Dokkum, Surhuisterveen (NL) and Vejen (DK) spoke for about half an hour, with perfect sound and video and in real time. For two out of the five attendees, it was a totally new experience.

The first minutes, the participants needed to get used to the interface. Thanks to the protocol that Marc had developed, the chairman was able to lead the meeting effectively. For those who can read Dutch: read the weblog of Marc Crolla about this subject: Denen helpen Friezen.

The next experiment will be to have meetings more frequently and with a larger number of participants.

Information about:
Vital Rural Area
Klasseglas
NijFinster
Kabel Noord
Blog Marc Crolla

Dutch version of this blog

Willem Roggen en de kunst van het brommeronderhoud

Oude brommers eren levensgenieter met memorial run vanuit Harlingen

Willem Roggen was de Harlinger profeet van het brommervirus. Een excentrieke ouwe seun was hij, die van het leven een feest maakte. Hij is er niet meer, maar zijn voorbeeld en zijn herinnering worden levend gehouden door de jaarlijkse "Willem-Roggenrit". Honderden liefhebbers van klassieke bromfietsen trekken in juni naar de café 't Skûtsje. Op de hoek van het Franekereind en de Heiligeweg starten zij voor een rit door het Friese greidelân.

Een lange rij bromfietsers tekent zich af op het vidaduct over de A7 bij Wons.

Sinds mijn achttiende jaar beschik ik niet meer over een bromfiets. Door vrijheidsgevoel, rijbeleving en techniek geprikkeld heb ik me op het pad der motorfiets begeven. Desondanks was de brommer als fenomeen nooit uit mijn geheugen verdwenen. Niet voor niets: die eerste Puch Skyrider in 1969 opende voor mij de poort naar de wereld. Ongekende vrijheid! Wat maakte ik veel kilometers, dat eerste jaar. Dagelijks naar school in Oudenbosch, 32 kilometer uit en thuis. Maar ook reed ik vanuit Breda naar mijn oma in Hilversum, naar mijn tante in Haarlem, naar klasgenoten in Nieuwendijk en Hulst.

Niet veel later vierde ik met Willem Bouwkamp brom- en zeilvakanties in Zeeland. Willem, Robert Vermeulen en ik gingen kamperen op Sint-Anneke, om te werken in de Antwerpse haven. Met Egbert Kalle maakte ik een mammoetrit naar de Italiaanse Dolomieten. Dat allemaal met de Puch met het hoge stuur. Wel opgevoerd, want in het buitenland zijn er geen fietspaden. Je moet een beetje mee kunnen komen met het snelverkeer, toch?

Niet altijd verliepen de reizen vlekkeloos. Mijn mooie expansieuitlaat viel ter hoogte van Koblenz van de brommer af en verdween onder de wielen van een vrachtwagen. Niet goed vastgezet. Toen al ontdekte ik dat ik wel technisch en handig was in mijn hoofd, maar dat mijn handen het slecht vertaalden in de praktijk. Regelmatige pannes hebben mij achtervolgd in mijn brom- en motorfietscarrière, totdat ik mijn beperkingen accepteerde. Nu sleutel ik nog steeds veel - en met liefde - aan mijn vijf tweewielers, maar als het ‘moeilijk’ wordt, besteed ik het uit. Op die manier waarborg ik het goede functioneren van de Ducati, de MZ’s, de Yamaha en de Triumph.

Oudere jongeren, bij hun oudere brommer

Voor de meeste liefhebbers die zondagmorgen voor café ’t Skûtsje stonden, lag het anders. Zij waren wél handig met hun handen. Dit jaar was het prachtig mooi weer; dat zorgde voor een zeer groot aantal deelnemers. Hoe prachtig stonden hun machientjes er bij; wat stonden die mooi te glimmen in de zon! Ik zag het graag, maar vroeg me opnieuw af, waarom het mij nooit lukte om mijn tweewielers er zo strak uit te laten zien. Daarom werd mijn aandacht en mijn voorkeur onvermijdelijk getrokken naar de bezitters van de wat minder spectaculair onderhouden brommers. Gezellige maar rijdbare vervoermiddelen bezaten zij, met het patina van decennia duidelijk zichtbaar. "Dans son jus," zeggen ze in België en Frankrijk.

Auto? Nergens voor nodig!

Die duidelijk tweedehandse brombakfietsen bijvoorbeeld, geen showmodellen, maar dagelijks in gebruik bij hun eigenaren. Vaak oudere jongeren, of zelfs echte jongeren. “Ja hoor, de hond gaat altijd mee in de bak”, bevestigde een van de bestuurders mij. Geen probleem, dit keer paste ook diens vriendin of zusje er nog bij. Ik vond het een verleidelijk gezicht, al die leuke brommers; de trits met Tomossen en Puchs zou me bijna in de verleiding brengen om ook zo’n klassieker te gaan opknappen. Maar je moet mooie en goede dingen uit je jeugd nooit een tweede keer proberen na te doen, dacht ik bij mijzelf. Die eerste, sprankelende, zinderende ervaring van 1969, toen de wereld nog helder en jong was, kan je toch niet evenaren.

Het zijn maar bespiegelingen. Gelukkig zijn er veel mensen die er anders mee omgaan. Ik sprak met Henk van Doorn, die op zaterdag met een clubje geestverwanten vanuit Utrecht naar Harlingen was gebromd, bepakt met tent en slaapzak. “Heerlijk onthaasten,” zei hij tegen mij. Apetrots was hij op zijn Puch uit 1959, één van de oudste in het land, zo dacht hij. “Ik heb deze Puch gekocht in Duitsland. Het is een Oostenrijkse versie. Kijk maar, dat kan je zien aan het dekseltje over de ontstekingsmagneet. En hij heeft geen geel plaatje en geen wit achterspatbord. Dat was alleen in Nederland verplicht. De kleuren werden ook niet zo geleverd in Nederland.”

Henk weet alles over zijn brommers en hij restaureert en onderhoudt ze helemaal zelf. Natuurlijk heeft hij er meer dan één. Als er niets aan te veranderen of te verbeteren valt, dan zet hij de bromfietsen van vrienden en kennissen op de werkbank. “Sommigen vragen er geld voor, als ze andermans machine repareren; dat begrijp ik ook wel, maar voor mij hoeft het niet. Het is mijn hobby, toch? Ik kan lekker prutsen en dat kost me zo niets!”

Henk van Doorn met zijn Oostenrijkse Puch

Zijn rit vanuit Utrecht was geëindigd op een camping een eindje verderop, in de richting van Makkum. Op deze junizondag gingen Henk en zijn maten de Willem-Roggenrit doen. Een mooi rondje van 80, 90 kilometer, om met zijn tweehonderden te rijden. Daarmee zou hun expeditie nog niet afgelopen zijn. “Morgen gaan we de Elfstedentocht rijden. Niets officieels, lekker op ons gemakje. Volgens ons staan er overal borden, toch?”

Na de start reed ik met de Ducati een stukje mee met de rondrit. Misschien zou ik nog een mooi plaatje kunnen schieten onderweg. Rijdend aan de staart van de stoet bleek dat niet zo gemakkelijk. Eigenlijk zou ik de hele club frontaal hebben willen fotograferen. Het met veel Ducatigeweld inhalen van meer dan tweehonderd bromfietsers op de smalle binnenweggetjes van de route trok me niet erg aan. Ik liet de bromfietsers als silhouetten tegen de hemel uit het zicht verdwijnen. Via de snelweg zou ik proberen hen een eindje verder weer op te pikken. Helaas, ik kon hen niet meer terugvinden in het weidse Friese land. Volgend jaar maar weer…

Meer foto's van de rit

www.willemroggenrit.nl

Dit verhaal kan je ook nalezen op mijn VKblog; daar kan je nog veel meer motorverhalen vinden.

Circuit Mettet feestelijk geopend

John Beumer brengt beknopt verslag uit van de opening van het nieuwe circuit te Mettet, op 12 maart 2010. Hij was er met een kleine SAM-delegatie, die verder bestond uit Evert Welvaart en de echtgenotes. Die wilden weleens wilden zien, waar de mannen hun tijd aan besteedden.

John Beumer: "Omdat de opening rond 10.30 uur een aanvang zou nemen en ik niet het risico wilde nemen om `s morgens vroeg in een file te belanden, hadden mijn vrouw en ik een kamer gereserveerd in hotel Beauregard/Casino te Namen(Namur). Een mooi hotel en een leuk casino, dat het uitstapje er niet goedkoper op maakte.
Namen is een bijzonder mooie stad met een gigantische citadel, die een bezoek zeker waard is.

Vanaf het hotel is het ongeveer dertig kilometer naar het oude wegcircuit te Mettet. Het nieuwe circuit ligt daar vlak naast. Dat de overnachting eigenlijk overbodig was (maar wel leuk), bewezen Evert en zijn vrouw, die in ongeveer drie uur vanuit Kesteren naar Mettet waren gereden. Deze 250 kilometer waren dus goed te doen.

De ontvangst in een grote verwarmde tent was bijzonder hartelijk, met champagne en diverse hapjes. Nadeel was, dat er vele lovende France woorden gesproken werden. Dat nam ongeveer anderhalf uur in beslag. Aangezien ons Frans zeer minimaal is, hebben wij hier totaal niets van verstaan! De hapjes en de champagne maakten veel goed.

Daarna ging het te voet naar het circuit. Wij kunnen jullie verzekeren dat hier een geweldig stukje circuitwerk is neergelegd. Niet voor snelheden á la 'Assen', maar het is zeker een mooie, stuurvriendelijke baan, met uitdagende bochten en hoogteverschillen. Een aanrader voor de klassieke rijder(ster) en de beginnende circuitrijder, maar zeker ook voor de snelle rijders, die hier hun hart kunnen ophalen.

Voor de aanwezigen was er de mogelijkheid de baan te verkennen in passagiersbusjes. Daar maakten wij naar goed Hollands gebruik als eerste van gebruik. De meegebrachte racekleding en helm konden in de auto blijven. Wel zo veilig, aangezien de champagne rijkelijk vloeide - naar goed Belgisch gebruik.

Verschillende klassieke en moderne auto`s, waaronder een Bugatti, werden op de baan losgelaten. Motoren als Ducati 888 en Desmosedici, maar ook klassiekers als Norton en Triumph, gingen met dusdanige snelheden over de baan, dat we een goed inzicht kregen wat hier de mogelijkheden zijn, hoewel er nogal wat stuifzand op de baan lag.

Op de terugweg hebben wij toch nog even een rondje over het oude circuit van Mettet gereden. Hoewel het een stratencircuit is, moet ik bekennen dat ik met heimwee en een ietsje emotie besef dat deze stratencircuits helaas niet meer van deze tijd zijn.

Op moment van schrijven heb ik nog geen overzicht van de inschrijvingen maar ik kan een ieder verzekeren dat het zeker de moeite is om je aan te melden voor deze SAM-circuitdag. Ik zou zeggen :DOEN!!

John Beumer

Kerstwens

Namens Kabel Noord en mezelf:
Prettige Kerstdagen en een voorspoedig 2010!

NijFinster Distance Care

In this article I describe some recent e-Health related projects, executed by the Dutch specialised company NijFinster. This is a hundred percent daughter company of Kabel Noord, a regional cable operator in the north of the Netherlands.

'Distance Care' at home care organisation Friese Land.

This is a project currently running. More than a 100 home care clients are connected to a video communication system. The newest generation of video phones is much more user friendly and a lot easier to configure and install. Better still, the system is cheaper than alternative systems presntly used in the Netherlands.

CEO Anja Paap: "With our well developed project concept, supplemented with our current technology and partners, we can serve any organisation quickly and at relatively low cost."

Business developer Gijs van Hesteren says: "We are very proud that we were able to implement this system so cost effectively - for ourselves as well as for the home care organisation concerned. Low cost is very important, especially for the target group. We have worked hard to acquire sufficient funding from innovation funds."

NijFinster video phone project

In this project, clients are connected to the Friese Land Health Care Center. This is open 24 hours a day, seven days a week. A follow up project is being set up.

Distance Care, enabled by interactive video communication, is gaining momentum in Friesland and in the Netherlands. Health organisations try to assist their clients more efficiently and more frequently.

Virtual polyclinic Wadden Islands

Medical specialst Hilde Royen discusses online with a patient and his island doctor

Patients on the remote coastal island Ameland contact a medical specialst in the regional hospital Sionsberg. Nominated for the Spider Award 2009 of the magazine ICTzorg. Eventually awarded a remarkable shared second place. From the jury report: "(...) innovative use of videoconferencing for direct interaction between medical specialist and patient. Anamnesis and diagnosis are investigated. That shows some guts."

This project was executed at instigation by the Frisian Cartesius Instituteand in co-operation with the Pasana-Sionsberg hospital in Dokkum en general practitioners on the Ameland island.

Second place Spider Award 2009

NijFinster executed project management, consultancy, technology advice, installation of hardware.

More on NijFinster

Kabel Noord increases internet speeds

Cable provider Kabel Noord is planning to raise internet speeds on coaxial cable before the end of this year.

The speeds will be as follows: 'KNID Lauwersland'to 1 Mbps, 'KNID Basis' to 4 Mbps,
'KNID Family' to 20 Mbps, 'KNID Comfort' to 30 Mbps. The new 'KNID Super' will deliver 60 Mbps. To enable these speeds, Kabel Noord has installed a Docsis 3.0-platform in September.

Source: Kabel Noord, 19 November 2009

'Responsive Environments' surprise Domotica fair

My neighbours at the Domotica Fair of the Smart Homes Foundation really made an impression, with their transgressing designs for 'response environments' in the 'adaptive office'. One of the students involved spoke passionately, alsmost as an artist, about his designs. "It's all about making technology more accessible and adding useability," he said, "In a more natural, logical and intuitive way!"
His urgency made an impression on me. We see not a lot of that in this country.


Seen from the NijFinster stand: the boys of 'Responsive Environments'.

Their tables were stacked with prototypes of 'home automation objects'. Under supervision of head design researcher Jorge Alves Lino the project members showed that there's more to home automation (Dutch: domotica) than automatic door locks, clever cable and tubing systems, or intelligent fire alarms.
"This is very exciting," they told me, "A fair full of end products and here we are, with a lot of very unmatured try outs!"

It made me think. For how long already have we been searching ourselves: for video communication hardware that does not deter its users, but invites them to play; for user interfaces that show them the way, in stead of making them lose it?

Their coach of the day Ben Salem was a man of unorthodox opinions too.
"In fact this fair is an oldfashioned event, all its innovative goals notwithstanding. It's well organised, but there would be so much more to gain. Why are all these kinds of technologies exposed so mixed up? Why is there not a team at the entrance that invites the visitors for a tour of the fair? Why are the unique characteristics of this building not used more effectively? The fair is stacked wirh products ready to market. Why not invite more groups like us, who are searching for new boundaries?"

Worth listening to, I thought. Most technology presents itself so dreary and unimaginatively. This was quite the contrary: artistic, long haired young people from all corners of Europe, led by a passionate thinker, with exciting stuff, built out of nothing. Read more at www.jorgelino.com


Responsive environments.

All pictures by www.festinalente.nl - Inge van Hesteren

Dutch version of this article

NijFinster at Evoluon

Great, it's Friday. We're driving home on the motorway. Yesterday, the mobile Vodafone network was down completely, today the KPN-netwerk tries to do worse. Well, nice and quiet, no Friday afternoon emails to handle and I try not to think of twittering. With my SMS service I can tweet comments, in any case.
We got into the car Tuesday afternoon, on our way to the Domotica fair of the Dutch Smart Homes Foundation. A 260 kilometer drive to Eindhoven, to crew the stand of eHealth consultant NijFinster Inc.

Colour TV

Evoluon, from the forth inner ring. Picture by Gijs van Hesteren

That same Tuesday evening my wife Inge and me had erected the NijFinster stand, at the upper, fourth ring of this remarkable Evoluon building. Our actions had taken some patience and inventivity, because of the long lines waiting for the elevator and the complicated staircases. But I prefer to speak well of the building: when the Evoluon was still a technology museum in the sixties, it was there that Inge as well as I saw our first colour television set. And the kids were allowed to turn the dials, which was unique those days. Today, the Evoluon functions as a congress and exposition centre, nothing wrong with that.

Hotel
We spent three nights at the Eindhoven Sandton hotel, at recommendation by the Smart Homes Foundation. Nevertheless, the hotel pretended more than it could deliver. Our room was situated outside of the hotel. We could reach it only after walking along the street. The bathroom was rather smelly, I think something was wrong with the plumbing. There were some unexpected animals in the bathroom. When I tried to choose a breakfast table, a member of the crew snarled: "Other table!" Okay, okay, I'm leaving already. Anyway, the other crew members were all right. For the money charged the hotel was not up to its standards, I think. No second visit for me.

UFO
For two days we worked in the flying saucer. Hundreds of people walked past the NijFinster stand. The second day seemed busier than the first. Both days, the public
seemed very interested and knowledgeable. For me, this turned out to be a fine event. Al this talking got me a dry throat, but the catering service was as good as ever. Try that at any other fair!

Meetings
Nice, to have the stand of Sharecare near us. The owners of that company are old friends. Their concept of a virtual care community fits into the strategy of the North east Frisian region: innovative use of ICT, internet, social media, to improve the quality of living in rural areas. It would not surprise me if a web based application like this would be carried by our prototype videophones with touch screen.


Sharecare-owner Saskia Vermeulen explains to me her thoughts of our videophone with touch screen. Picture: Inge van Hesteren

A funny thing: I spoke to a Frisian guy who moved to work in the southern province of Noord-Brabant. Later on I met someone who was born and lives in Brabant - he wanted to move to Friesland very badly. The grass is always greener...

All on the wings of video communication and innovation. During the fair, I discussed intensely its ins and outs, I was brought to new ideas and received a lot of food for thought. Nevertheless, we can still be proud of what we have done recently with the NijFinster projects. For example with the screen-to-screen project of a hundred home care clients, or with the Spider Award nominated Virtual Policlinical diagnosis. at the Dokkum hospital De Sionsberg.

Fish 'n chips

Dutch version of this posting

Recipe

Heat vegetable fat to 150 degrees Celsius. Mix with very thick french fries (chips) and cook for five minutes. Take them out of the fat. Put them on a plastic plate. Cover the chips with (very good) fish fillet, precooked in the same fat.
Eat with your fingers.

The British love it, sometimes continental Europeans like it too, after a period of adaptation.

Fish 'n chips in Cromer

Pictures of the forum

I've put the pictures I've taken at the International Policy Forum in a Picasa album, click here.
I was not able to take my SLR camera on the airplane, so I especially apologise for the bad quality of the indoor pictures.

Van International Policy Forum